Kasia Junkiewicz

Zamknięta w okowach własnego mniemanie
Ograniczenie wolna tak już zostanie
Walczy o błahostki z wczorajszego dnia
Nie widzi przyszłości ani jutra

W okół niej same wspomnienia
Pływa w nich niczego nie zmienia
Wtedy było dobrze i tak ma być
Lecz świat się zmienia pora zacząć żyć

Ma męża rodzinę i wciąż mnóstwo gości
Lecz to nie przebija jej samotności
Czy to lenistwo czy wygoda
Zawsze jest jakaś przeszkoda

Boi się prawdy mówionej prosto w oczy
Na resztę ludzi pod nosem psioczy
Dla niej dobrzy są tylko Ci
Co zrobią jej dobrze jak ona Widzi

Za maską pogodnej kilka twarzy chowa
Wśród znajomych wesoła królowa
Każdy jest silnym ogniwem w grupie
Sam jeden niewiele już umie.

30.12.2010

Tagi: charakter, jednostka, lenistwo, samotność, wspomnienia, współlokatorka, wygoda, życie

Ten wpis został opublikowany sobota, Styczeń 1st, 2011 o 20:01 i zamieszczony w katwgorii Wiersze. Możesz zostawić odpowiedź do wpisu, lub trackback z twojej strony internetowej.